Համազագային երթով գնալ ոչ թե Եռաբլուր, այլ Կապան

Տ․ Հեքեքյան․ այս կռիվն ինքնին պարտադրած էր մեզ, որ նսեմանայինք՝ պարտվելով։ Ամենաանախադեպը, որ Երևանն էդպես էլ չընկալեց ինչեր էր սահմանագծին։ Ռեստորանների ձայները մի օր չլռեցին։ Չէինք ուզում փակվեին, բայց լռելն կարելի՞ էր։ Էնտեղ անմահացումներ էին, հերոսացումներ էին, էստեղ ռեստորանախեղդ քաղաք էր։

Անէացած էր ՊԲ-ն։ Մի անձ տեղեկություն էր մատուցում, որն առնչում չուներ իրականությանը։ Մեզ «հարմարային էր» էր ունկնդրել դա։ Մեզ անհասկանալի բարձրություններում հայտարարում էին, որ հանկարծ փորձեն, իրեք լրջագույն կորուստներ կունենան։ Բայց երբ կադրեր հոսեցին, թե ինչպես են հայորդիների վերացնում։

Սուգն էլ հարամեցին չհայտարարելով ու ձգելով, փոխանակ անեին դա դեռ հենց հոկտեմբերից, որ նմանօրինակ անհոգություն չլիներ։ Մենք նսեմացված ենք ակնհայտորեն ու այս ֆոնին հանրահավքները ստորացուցիչ են։

Սա պարտվածություն չի, որն եղավ մաքառումից հետո։ Չթողեցին պայքարի ուղով գնալ, մեզ անընդհատ նահանջ էին ստիպ ում, դրա վկայությունները կան։

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: